Terug in Kenia!

door Anne Vijverberg: 

3 januari 2019, de vliegtuigwielen onder mij maken contact met Afrikaanse bodem. Een jaar nadat ik het land verliet schreeuwt mijn hele lichaam erom; ik moet terug. Terug naar Kenia, terug naar KidsCare. Ik voel de droge warme lucht, zie de heldere sterren en word overladen met vrolijke glimlachen en bijhorend “Jambo!”. Ik merk dat ik zelfs de geur van verbrand afval en zweet heb gemist.

Op het centrum werd ik verwelkomd door Amiga en Edward en even later kwam mama Fridah aangehold voor een dikke knuffel. Het KidsCare team was nog nagenoeg hetzelfde. Ik heb een maand lang het genoegen gehad mee te mogen denken rondom het jaarplan, de verschillende projecten en strategie. Om te zien waar de organisatie nu staat en hoe alles is opgepakt. Een team vol ambitie en dromen. Zo verzorgde de Facility – hakuna matata – een conferentie voor 100 man en kwamen de mama’s op en aan met hun kinderen voor therapie. Er staan inmiddels twee units voor speciaal onderwijs in Lunga Lunga en Masimbani. Binnenkort is de officiële opening en nieuwe collega (tevens oude vriend) Peter Mule is druk bezig met de voorbereidingen.

Een dag in het veld met Sociaal Werker Gwaru drukt mij toch weer met de neus op de feiten. Zonder geld voor eten, gezondheidszorg, educatie en een veilig thuis ben je aangewezen op je naasten, moeder natuur en het geloof. Dit brengt eenvoud, mensen leven in het hier en nu en zijn bereid hun laatste stuk brood met je te delen. Iets wat ontzettend haaks staat op de ‘eerste levensbehoeften’ in ons rijke westen. Die nieuwe – nog luxere – auto, het starten van een vierde opleiding, oneindige keuzes in de supermarkt en technologische snufjes waardoor we straks niet eens meer onze eigen billen hoeven af te vegen. Confronterend. Dit zijn twee extremen, twee werelden waar in beide situaties veel van elkaar kan worden geleerd. De hoop die deze mensen na een half jaar in het programma hebben gekregen, het feit dat alle kinderen zich op school bevonden en hoe blij en trots een Keniaanse mama mij haar gezinsuitbreiding van een geit (zwanger; win-win) liet zien hebben wederom indruk gemaakt. KidsCare weet de vicieuze cirkel van schrijnende armoede voor deze huishoudens te verbreken.

En deze impact blijft niet onopgemerkt. KidsCare ontvangt regelmatig uitnodigingen voor bijeenkomsten in de omgeving met andere (kinderhulp)organisaties. Zij zien KidsCare als een sterke speler in het veld, die de uitdaging met de overheid aangaat, professionele hulp biedt en dingen voor elkaar krijgt. Directeur Ali is vol energie: “We doen het goed, maar kunnen nog veel meer!”. Een leidersmentaliteit, strevend naar een duurzame organisatie en een toekomst voor de kinderen. De maand januari vloog om. Wat was het fijn om terug te zijn.

Anne

Lees ook: Vrijwilligersverhaal Anne Vijverberg

"We make a living by what we get, but we make a life by what we give"
Sir Winston Leonard Spencer Churchill (1874-1965)

KidsCare Huishouden
Lucia

We komen bij het erf van Lucia. Ze komt stralend op ons afgelopen. Ze is zo blij met Kidscare. Ze is 81 jaar en woont samen met haar geestelijk gehandicapte dochter Mary van 45 jaar.

Meer lezen

KidsCare Huishouden Peter en Asha

Naast een heel wankel modderhuisje ligt Peter (44 jaar) op een matje op de grond. Hij heeft pijn en ziet er heel mager en verzwakt uit. Zijn vrouw troost hem. Hij moet geopereerd worden maar er is geen geld.

Meer lezen

KidsCare huishouden
Munida

Munida is 18 jaar, maar lijkt veel jonger. Versleten kleren zitten om haar tengere lijfje. Ze kreeg een baby toen ze 16 was. Er is geen contact met de vader van haar kind. Haar eigen vader is overleden.

Meer lezen
Nina:
het 19de kind op komst

Nina (48 jaar) is zwanger van maar liefst haar 19e kind. Haar eerste 2 mannen zijn gestorven. De jongste 6 kinderen zijn van haar derde man. Samen runnen ze het omvangrijke huishouden. De oudste zoon (21 jaar) is uit huis en woont met 2 eigen kinderen elders op het erf. Ze leven van het voedsel dat hun landje opbrengt. Verder is er geen inkomen. 

> Lees meer