Nieuwsblog Grada Snoek
Dankbaar.....

In deze blog van KidsCare vrijwilliger Grada Snoek leest u meer over de auto-actie en een bjzonder golftoernooi in Nunspeet waar Grada namens KidsCare aanwezig was. Grada schrijft mooie verhalen op haar blog:   https://gradasnoek.nl/category/KidsCare-Kenia/


Steeds vaker merk ik dat het werk van KidsCare gedurende het jaar bij mij meer in mijn leven is verankerd dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Hoe druk ik het ook heb met mijn leuke werk als ZZP-er, KidsCare is altijd een klein beetje op de achtergrond aanwezig. Er zijn zo af en toe bijeenkomsten met bestuur en andere vrijwilligers om hier in Nederland het totale beleid rondom de inzet van vrijwilligers te professionaliseren (geen eenvoudige klus!), en uiteraard de heerlijke appjes van mijn collega Gloria in Kenya waarbij ik soms nog wat hulp op afstand kan bieden. Geweldig vind ik dat!

Een auto

Ik heb al zo vaak geschreven over het vervoer in Kenya. Wat vind ik het toch altijd weer genieten om met de matatu te reizen: het is nooit saai, er gebeurt altijd wel wat en ik blijf me verbazen over mezelf dat ik zonder meer in matatu’s stap als ware het de normaalste zaak van de wereld dat er geen achterklep op zit, dat er geiten onder de banken liggen, dat er enorme gevaartes op het dak liggen die met een enkel touwtje zijn vastgemaakt, dat mensen half uit de matatu hangen, dat je zelf bijna op schoot zit bij een medereiziger of soms een kind in je handen gedrukt krijgt … Vervoer in Kenia. Ja. het is een boek waard.

De Social Workers van KidsCare rijden allemaal op motoren, piki-piki’s. De afstanden in het deel waar KidsCare werkzaam is, zijn fors en de motoren maken dus veel ‘vlieguren’. De Social Workers zijn heel zuinig op hun piki-piki’s, maar het is toch altijd weer een uitdaging om ze op en top te houden. Als ik terugkijk op de keren dat ik achterop mee mocht de fields in, dan is het eigenlijk ongelofelijk dat ze zo lang meegaan. Vastzitten in de modder of juist in zand, de hitte die me ook niet echt goed voor de motoren lijkt, over paadjes rijden waarbij mijn rug (en achterwerk) luidkeels protesteert. De fundi (garageman) heeft het druk met de regelmatige reparaties aan het piki-piki-park van KidsCare!

Ali, de directeur van KidsCare Kenya, heeft al jaren en jaren dezelfde auto. Het merk ken ik niet (nee, sorry, het is géén Eend of andere Citroën) maar Ali gebruikt hem om overal naar toe te gaan èn om van alles te vervoeren. In het dorp waar hij woont, is hij de enige met een auto voor de deur en dus wordt hij om de haverklap gevraagd om ‘iets’ mee te nemen, ‘iets’ weg te brengen, en geloof me, dat ‘iets’ kan alles zijn: van hooi tot watermeloenen tot geiten tot onderdelen en ga zo maar door. Ook is Ali ‘s nachts wel eens uit zijn bed gehaald om een hoogzwangere vrouw naar het ziekenhuis te brengen. Uit eigen ervaring weet ik nog dat er een ander voertuig in de modder vastzat en dat Ali de kar met alles erop (inclusief een vrouw die weigerde eraf te gaan!) er met zijn auto uittrok. Natuurlijk had ik toen weer eens geen camera bij me… tssss, maar ik weet ook niet of ik zo alert zou zijn geweest om foto’s te maken. We kregen met een hele hoop medewerkers tegelijk namelijk enorm de slappe lach…

De medewerkers van KidsCare zijn trots op hun directeur en zijn auto. Regelmatig wordt de auto door een van de guards gewassen, en soms wordt er op verzoek van Ali ook nog even gekeken of een los spatbord of bumper kan worden vastgezet. Maar iedereen zal begrijpen dat er ook een keer een eind komt aan de mogelijkheden deze auto rijdend te houden; de auto is op sterven na dood. Zomaar een nieuwe (tweedehands) auto kopen, daar heeft KidsCare nauwelijks geld voor. Want … en ik citeer hier het bestuur … de donaties zijn bestemd voor de kinderen en niet voor computers, niet voor een bureaustoel, niet voor een dossierkast, en zeker niet voor een nieuwe auto! Maar wat dan te doen? Want Ali heeft zijn auto natuurlijk niet alleen maar nodig voor vervoer van hooi, watermeloenen en hoogzwangere vrouwen. Hij is bijna dagelijks op weg naar afspraken met partners van KidsCare, naar afspraken met de overheid, naar mensen die wat kunnen betekenen voor KidsCare. En die afspraken zijn vaak ver weg, dus de reis met de matatu is geen optie. Tenslotte moet Ali, naast al zijn belangrijke externe afspraken, ook regelmatig op het center zijn, ook om mensen te ontmoeten die KidsCare daadwerkelijk willen zien etc. Ik kan dus alleen maar hopen dat de auto het nog even volhoudt … want het is geen onzinnige vraag wat de consequenties zijn als de auto het daadwerkelijk begeeft ….. lees verder

"We make a living by what we get, but we make a life by what we give"
Sir Winston Leonard Spencer Churchill (1874-1965)

KidsCare Partners